Reisverslag Nepal
Vooraleer ik aan deze trip begon waren er twee dingen die ik zeker wilde zien:
Nieuw-Zeeland en de Himalaya, al wat er tss is gekomen (austr en zuidoost azie) heeft mij wel enorm verbaasd :)
Eindelijk was het dan zover voor in de 'himalaya' te duiken!
Je komt hier maar om 1 ding: om te hiken tot je benen er afvallen...
We hebben gekozen voor de Mt everest basecamp trek en Gokyo waar je een deftig zicht hebt op deze hoogste berg ter wereld. Gek genoeg zijn er heel veel toeristen die naar basecamp gaan, maar vanuit basecamp zie je everest niet eens liggen...
Deze trek begint in Lukla. Aangezien Lukla achter een bergketen ligt, geraak je hier niet met de bus of trein of eender... maar moet je een vliegtuig nemen. Vanuit Kathmandu ging dit vliegtuigje dan naar Lukla. Dit is tot nu toe zeker de meest spannende vliegrit die ik ooit heb gedaan :)
Vooraleer het vliegtuig vertrekt krijg je oorwatjes voor het lawaai :)
Dit vliegtuig vliegt op zicht en zonder radar, het scheurt redelijk dichtbij de bergketens. Ook de luchthaven in Lukla is de moeite...het ligt op ne berg dus de landingsbaan is schuin omhoog :)
Aah eindelijk aangekomen in de Himalaya! Damn wat een zicht en wat een volk :/ Ik ben blijkbaar niet de enige die in dit goddelijk gebied wilt rondlopen!
De eerste twee dagen wandel je nog vooral door enkele dorpjes en zit je nog in de mensenmassa. Maar doordat iedereen vooral de korte tocht richting basecamp en terug doet, en wij eerst naar 'Gokyo' gaan, verlaten we gelukkig deze wachtrij v mensen.
Aangezien je moet acclimatiseren aan deze hoogte, doe je het best in het begin rustig aan... Vooral in hoogtemeters! Eenmaal boven de 3500meter stijg je best maar 300meter per dag en slaap je hier tot als je eenmaal op je hoogste punt bent gekomen! Hoogte doet gekke dingen met je: gelukkig heb ik zelf slechts 1nacht enorme last v gassen gehad :) Maar je moet deze hoogte niet onderschatten, enorm vemoeiend in het klimmen naar boven, als je dan stopt begin je helemaal te draaien :/ Hoogteziekte raakt ook iedereen heel random. Ik heb hier fysiek, enorme sterke mensen ineens zien beginnen janken en ineen vallen. Enorme koppijn, misselijkheid, duizeligheid, overgeven,... Gek genoeg ook dat 80percent v de japanners de gewenste route niet haalt :) De voorlaatste dag zagen we dan ook weer een helikopter voorbij komen met een japanner in die net was overleden.
Na vijf dagen wandelen en de grens v 4500meter te overschrijden, werd het onbeschrijfelijk mooi en surreeel. De Gokyomeertjes waren zeker de moeite en Gokyo Peak was mijn eerste deftige top boven de 5000meter: 5350meter.
Van hieruit voor de eerste keer aan de voet v een achtduizender gestaan: aan basecamp 'Cho oyu'. Deze tocht was niet de bedoeling om te doen, maar had een beetje vrije tijd, dus snel tien uren gewandeld om naar deze lege basecamp te gaan zien. Leeg omdat het seizoen voor Cho Oyu pas in november is en de meeste beklimmen deze berg vanuit Tibet omdat de Nepal kant veel te moeilijk is, niemand heeft ooit de Nepal kant beklommen! EN ik heb nog nooit zo dichtbij Tibet gestaan! Slechts een heuveltje dat in de weg zit :)
De tocht naar basecamp Cho Oyu was fantastisch, enkel de top was door wolken niet zichtbaar :(
Hier sta ik met plezier om vier uur smorgens voor op! Smorgens heb je de zonsopgang en is het weer meestal veel beter als snamiddags, dus een veel beter zicht gegarandeerd!
Om over te steken v Gokyo naar de ander vallei waar basecamp Mt. Everest ligt moet je over de 'Cholapas' gaan. Dit is zonder twijfel de moeilijkste bergpas die ik ooit gedaan heb, het gaat eerst over een gletsjer, dan een rotsig parcour tot je eenmaal aan de klim moet beginnen vd 5400meter berg. Iedereen vertelde ons altijd dat deze pas moeilijk was en dat deze niet open was als het een nachtje gesneeuwd had. Ik had dit altijd met een korreltje zout genomen, maar dit was miljarde steiler en ijziger als ik dacht!
Soit we gan hier niet flauw doen, met mijn rugzak v 20kilo op de rug beginnen klimmen en na enkele uren eindelijk op de top! Eenmaal over de pas kwamen we in een ander landschap uit: Een vallei met uitzicht op 'Aman Dablam' Deze berg wordt door velen uitgeroepen tot 1vd mooiste op Aarde. 6800meter hoog maar technisch veel moeilijker als Mt Everest! Goh ik zou wel is op deze top willen staan!
Van hieruit door naar Gorak Shep (het dorpje voor basecamp Mt everest)
Hier kan je nog een bergje doen v 5550meter, hier is ook de laatste kans op een magisch zicht op Mt. Everest, natuurlijk zie je vanop deze hoogte ook heel wat andere toppen: Lhotse, Nuptse, Aman Dablam, Cho oyu,...
Ook hier was ik het vroeg opstaan weer dankbaar. De zon begon heel langzaam achter Mt. Everest op te komen en na een tijdje op te schuiven richting Nuptse...Everest had een kleine halo (ring) v wolken rond zijn top en een donkere gloed in vergelijking vd andere bergen. Dit is werkelijk de moeder v alle bergen!
Na deze top en een noodlesoepje zijn we meteen doorgegaan naar basecamp everest en hier de tent opgezet. Damn veel expedities aan het klaarmaken voor een poging naar de top! Basecamp ligt op 5360meter en de hemel was helemaal open die nacht... Dit betekent dat we een vrij koude nacht tegemoet gaan...Inderdaad...al het water was bevroren, de frost stond op mijn slaapzak...Het had die nacht tot -20graden gevroren! Fuck dit is klote alsde ineens snachts wakker wordt en je moet gaan pissen, brrr :)
Basecamp ligt op een gletsjer en dit was dan ook mijn eerste keer dat ik op een gletsjer had geslapen...Die geluiden snachts zijn enorm vet! Je hoort de gletsjer echt kraken onder je...
Wat mij ook enorm verbaasd heeft, zijn de mensen. De meeste zijn boedhisten en enkelen hindoeisten. Je komt hier zoveel stupa's tegen en iedereen zegt heel vriendelijk 'namaste' (goeiedag) tegen u. De meeste trekkers hebben een gids met zich mee en een deel porters voor alles te dragen. Aangezien een thai persoon (Sai genaamd) die we ontmoet hadden in 'chiang mai' alles geregeld heeft voor ons, hadden we een gids en een porter voor Sai mee. Wij hebben alles zelf gedragen, maar Sai had nogal een overdreven hoeveelheid aan zever met zich mee...
Ongeloofelijk wat deze porters dragen! Ze kunnen tot 90kilo dragen :/ Ik heb er gezien met vier deuren op hunne rug, 6 vaten v 15liter kerosine, ramen, wc's, noem maar op, alles sleuren ze mee. We moeten wel want er zijn hier geen autowegen natuurlijk. Maar toch, dit is fucking heavy! Ze gaan met hun kapotte all stars, zonder sokken, door de sneeuw met dit allemaal op hunne rug en ze blijven lachen! Niet normaal!!! Big respect!!!
Na deze nacht was het tijd om enkel nog maar af te dalen v 5400m naar 2800meter in Lukla...Dit duurde dan ook nog meer enkele dagen vooraleer we hier waren. Maar hier begonnen de problemen...Slecht weer zorgde ervoor dat er geen vluchten konden vliegen omdat ze zonder radar vliegen en de landingsbaan volledig in de wolken lag. Dus 1 dag vertraging...
Enkele dagen dat we uit kathmandu zijn vertrokken is er blijkbaar nog een tweede probleem ontstaan: de koning en het volk konden niet meer zo goed overeenkomen: stakingen, rellen, betogingen,...
Dus de tweede dag toen het beter weer was, waren er ook geen vluchten vanwege curfews (dagklok en nachtklok zodat niemand mag buitenkomen en werken). De derde dag werden er dan wel dubbel zoveel vluchten ingelegd zodat we dan toch in Kathmandu zijn geraakt!
Kathmandu was ondertussen een hele legerbasis geworden. Overal controleposten, geen openbaar vervoer meer, geen volk meer op straat, enkel militairen,... Er waren nog slechts enkele bussen waar militairen op zaten (ter controle) vn de luchthaven naar de stad.
De bus dropt je dan 500meter voor het toeristestukje 'Thamel' waar alle winkels en hostels zijn. Wel akelig om zo langs al die lege straten te wandelen en door die militairen gestuurd te worden v straat naar straat. Nog nooit zoveel ak47 wapens bijeen gezien!
Eenmaal in Thamel valt het wel mee, je mag enkel slechts in 4straten wandelen en op het einde wordt je tegengehouden door een groep militairen... De meeste winkels zijn hier dicht, maar sommige hebben de achterdeur wel openstaan :) Goh de winkels zijn hier niet gezond voor iemand die graag wintersport doet...allemaal deftig gerief voor geen geld!
Op zaterdagavond was het dan is geen curfew en zijn we naar een nachtclub geweest...Wat een feest! 5personen aanwezig en 8militairen met de ak47 in het gareel!
Het grootste probleem vond ik dat het openbaar vervoer al drie weken plat lag in Nepal. Normaal gezien was het plan om naar Pokhara te gaan waar de 'Annapurnatrek' begint. Dit is een andere 8duizender die heel mooi moet zijn. Daarna ging de tocht normaal gezien naar 'Darjeeling' (India, Sikkim himalaya) om zo over land terug naar 'Calcutta' te gaan... Maar Nepal dacht hier anders over :'(
Hier konden we niet blijven hangen en niets doen, dus hebben we uiteindelijk een vlucht geboekt...
Achteraf bleek dat we een dag te vroeg waren :(
Diezelfde avond heeft de koning de macht aan het volk gegeven, en
opgeroepen dat er nieuwe verkiezingen komen...
Maw dezelfde dag dat onze vlucht vertrok, was er ook terug openbaar vervoer :/
Niets aan te doen, vlucht vetrok naar Calcutta om de volgende dag onze return naar Bangkok te nemen. Vanwege slecht weer kon de vlucht naar calcutta niet landen en werden we dan naar 'New Delhi' gestuurd om ons dan van daaruit naar Calcutta te sturen, na wat onderhandelen kregen we dan toch een rechtstreekse vlucht naar 'Bangkok' Phioew!!! Back in safe areas :)