Reisverslag Indonesië
Na een dikke 5uur op de boot te zitten, zijn we aangekomen op het vasteland v Sumatra 'Indonesia'. Tot mijn verbazing een schitterend land waar je ook weer maanden kunt doorbrengen. Ook hier moet ik zeker nog eens terugkomen :)
Aangekomen te 'Sumatra' begon de indonesische waanzin al v aanbiedingen v taxi's via brommers, mini busjes waar je met 20 man en meer in 1 klein busje zit :) De bedoeling was om zo snel mogelijk naar het westen v sumatra te gaan. De bus vertrok pas 's avonds en hadden dus nog een speling v 4uur. Er werd toen gevraagd of we geen engelse les wilden geven aan de lokale kindjes daar, tot als onze bus vertrok. Hey...Waarom niet... Ik verschoot er van hoe goed deze kindjes (tss 8 en 15jaar) al engels konden.
De busrit was redelijk wild omdat de wegen daar nogal vrij grof en vol gaten zitten. Je rijdt dus ook iets van een 10uur voor slechts 400km.
Eindelijk aangekomen te 'Bukettinggi' kwam het verassingseffect weer: in het hostel lag een boek met foto's v een jungletour met een primitieve stam (the mentawaian people) op het eiland 'Siberut' onder 'Sumatra'. Deze stam is een soort v indianenstam die tattoos nog op originele manier zet en sommige de tandjes mooi afveilen :) Hier werd niet snel over getwijfeld! Op naar 'Siberut'!!! De tocht vertrok de volgende dag, dus we hadden nog een dagje vrij en besloten om de stad te bezoeken. Na enkele uren bleek dat 'zondag' een foute dag is voor een westerse toerist'. Engelse leerkrachten liggen op elke hoek op de loer voor de toeristen te strikken voor hun leerlingen. In het begin is dit plezant, maar na enkele uren begint het een beetje vervelend te worden en na nog enkele uren...ben je het kotsebeu!! Tot mijn grote spijt zijn we hier ook na de zoo geweest (de laatste keer dat ik mijn geld aan zulke zielige praktijken geef!). Ze hadden hier oa enkele kangaroo's, zeer pijnlijk om het verschil te zien tussen loslopende kangaroos, en dan opgesloten kangy's. Je ziet het verdriet in de ogen staan... Ik werd hier echt slecht... Behalve dat feit had je hier ook nog een hoop indonesiers die de hele tijd foto's v de blanke man wou hebben. Je voelde je half als een beroemde hier. Persoonlijk vond ik het maar een gek en ambetand gevoel.
Soit de volgende dag bestond dus vooral uit reizen, eerst de bus naar 'Padang' en van daaruit de nachtboot naar 'Siberut'. Op naar nieuw avontuur! De boottocht vond ik zelf iets minder omdat de matras waar ik op sliep vol bedvlooien zat, en de volgende dag was ik dan ook een heel spoor v beten :/
Aangekomen op 'Siberut' was ik vooral verbaasd over het rustige, autoloze aspect vh eiland. Sinds twee jaar heb je hier al wel twee dunne straten waar er brommers over rijden, maar auto's zie je hier niet. De overheid is er wel mee bezig om binnen enkele jaren een nieuwe haven aan te leggen en ook een deftig wegennet zodat hier auto's kunnen rijden. Zelf vind ik dit een beetje jammer, maar wie ben ik... Vanuit het dorpje aan de haven ging de tocht verder via een uitgeholde boomstam dat als bootje functioneerde. Dit voerde ons dieper en dieper het eiland in... Na twee uur varen, stopten we aan de oeverkant en gingen we te voet verder richting het eerste huis van een familie vd stam. Zoals we nog heel veel gingen tegenkomen was het een modderachtig wegje over boomstammen (je zit hier dan ook in de jungle knal boven de evenaar wat nogal veel regen met zich meebrengt)
'Aman' was de eerste man en shaman waar we aankwamen. Hij ging ook de volgende dagen met ons meegaan naar de andere gezinnen. Een man met een zeer groot gevoel voor humor, en een zeer grappig accent als hij enkele engelse woorden sprak! De gezinnen wonen eigenlijk een beetje verspreid over de jungle v siberut. Soms kom je pas na enkele uren v smalle paadjes, rivieren, boomstammenwegjes,... een hutje tegen waar er weer een gezin woont. Ondanks de hevige modder blijven de hutjes verbazend proper. De meeste hutjes staan bij een riviertje waar je je uitgebreid kan wassen. Je hebt ook een enorm grote wc tot beschikking :) En dit bevalt mij eigenlijk beter als de rest v indonesia waar de moslim-manier (=franse wc zonder wc papier, maar een emmertje water, waar je je gat met de linkerhand moet afvegen) hoogtij viert! Want hier heb je tenminste blaren vd planten en bomen ipv je hand :/
Ik vond het wel een beetje gek dat zij niet aan agricultuur doen, en dus niets aanplanten. Ze halen alles ter plekke uit de natuur. Dit kan dus heel varierend zijn. Ze eten vooral vegetarisch, maar als er toev eens een aapje opduikt of als er een ceremonie is, kan er wel eens een varken geslacht worden. uiteraard heb ik dan ook v deze delicatesse geproefd en dus een stukje aap gegeten, damn dat is taai :) Wat zij ook enorm veel eten (dit planten ze eig soms wel aan) is sagou. Dit is eigenlijk het binnenste van een soort palmboom, best wel lekker :) Voor de rest drinken ze thee bij de dozijnen.
Gek genoeg roken ze ook als ketters. Soms roken ze gaavu met bananeblaren, maar doordat alles al een beetje aan het verwesteren is, en er van die toursgeorganiseerd (na tsunami waren wij de zesde groep op een dik jaar tijd) worden, kennen ze dus ook de 'sigaret' :) Hiervoor waren we gewaarschuwd en hadden dus enkele sloefs meegebracht. Dat kost hier niets ( 3.5euro voor een sloef v 120sigaretten). Natuurlijk had ik mij hier heel sociaal over opgesteld en vrolijk liggen meeroken :) Best wel lekker die sigaretten met een zoete filter :P Poooh die roken echt wel veeeeeeeeel, als je eenmaal een ronde deed met je pakje sigaretten was het pakje op :) Ondertussen ben ik al wel weer gestopt met roken hoor ;)
Ondanks dat ze roken hebben ze een zeer goede conditie, hun lijf bevat geen grammetje vet en is heel pezig. Ze zijn zeer behendig met een machette en alles dat ze vinden in de natuur... Ze klimmen in palmbomen v 15meter vol mieren vanonder tot boven alsof het niets is.
Enkel de shaman (wat ieder stamlid kan worden) is nog verplicht om de tattoos te dragen, dit is dan ook niet bij iedereen aanwezig. Zij dragen ook de slipjes, wat ook gemaakt is uit boomstam (net onder de schors). Natuurlijk hebben we samen met hun ook voor ons zulke slipjes gemaakt, en hier bestaat dan ook een schitterende fotosessie van :P Voor de rest hebben we veel door de jungle getrokken, hun geholpen met het halen en maken vd sagou, kokosnoten halen, gifpijlen gemaakt,... en waar zij ook heel goed in zijn: het 'nietsdoen' gewoon zitten en zeveren, heel de dag door :) Je moet gewoon zien dat je eten hebt :)
Na een dikke week op Siberut werd het tijd om weer de boottocht richting Sumatra te nemen, gelukkig zonder bedvlooien deze keer :)
Hierna werd het tijd om eens een rust in te lassen! Volgens de Lonely Planet was de perfecte locatie daarvoor op een eiland aan 1vd grootste vulkanische meren vd wereld: 'Lake Toba'
Hier had je een huisje voor vier personen voor nog geen euro per persoon en ze brachten je eten en bier op je kamer :) Zeer gevaarlijk dus!!! Het enigste dat er hier dan ook gebeurde was het huren ve brommer. Damn deze brommers scheuren lekker vooruit. Ze zijn half automatisch... je moet dus schakelen, maar niet ambrieren. 105 per uur heb ik gehaald voor dat de bocht er was :) Dit vond ik al meer als hard genoeg voor zonder helm en verzekering rond te rijden. Maar ja hier heb je zo hele gezinnen op een brommer, papa, mama, en twee kleine kindjes :) Na een weekend v nietsdoen werd het weer tijd om te reizen.
De volgende bestemming op Sumatra was 'Buket Lawang'. Hier is een centrum waar het programma bestaat uit opgesloten 'orang utans' terug in het wild te zetten. Een zeer nobel doel!!! Het mooie is dat deze orangutans daardoor zeer aangepast zijn aan mensen, plus ze voederen deze apen smorgens en savonds. Dit bevind zich in de jungle en dan kun je ze dus in hun natuurlijke habitat zien, terwijl ze afkomen voor hun tros bananen :) Hier heb ik een mooie fotosessie v SjaSja (naam v 1 vd orangs) terwijl ze zich kwam wassen aan de rivier! Damn die trekken echt hard op mensen :)
Normaal was het nu tijd indonesia te verlaten, maar natuurlijk weer iemand tegen gekomen die 'Pulau Weh' heeft aangeraden om te gaan duiken en snorkelen. Na 'the great barrier reef' ben ik nog altijd zeer onder de indruk v het leven onderzees en het visum voor Indonesia had nog 9dagen dus.... 'Let's Go'
Vanuit Buket Lawang naar de derde grootste stad v Indonesia: Medan (2miljoen inwoners en geen enkel flatgebouw te zien). En vandaar uit een 10uren nachtbus naar 'Tsunamigebied: 'Banda Aceh'. En zo de boot te nemen naar paradijselijk 'Pulau Weh'. Om 4u snachts knalde de bus plots op een ander bus. Na vijf minuten aan de kant te staan om de schade op te meten, vertrok de bus terug met een volledig gebarsten vooruit :) Doordat er zoveel gaten in de wegen zijn, hoorde je de ruit de hele tijd kraken, maar dit deerde de chauffeur niet om nog vier uur verder te rijden :P
Banda Aceh is nog altijd een slagveld. De eerste drie kilometers v de kustlijn is gewoon weg. Ze zijn hier wel vollebak alles aan het opbouwen, en het zit hier dan ook vol met ngo-ers (non governmental organisations).
'Pulau weh' was heerlijk, echt een aanrader voor iedere onderwater liefhebber. Voor de rest is er hier op dit eiland niets te doen, maar onder water kan je hier echt van alles tegenkomen. Van haaien tot manta rays, turtles, enorme variatie v vissen, met andere woorden een toplocatie :) Onder water kan je namelijk op 10min tijd veel meer wildlife ontdekken dan 10uur in topjungle!
Hier kon ik de drang v het duiken niet meer aan en ben dus begonnen aan het padi-brevet (internationaal duikbrevet). Ik heb wel lichtjes moeten liegen over mijn oren en astma, maar ik dacht als de introductieduik goed lukt, moet het wel lukken. Inderdaad dat was geen probleem, voor de astma (waar ik eig al 4maanden geen last meer van heb) was het belangrijkste om geen paniekaanval te krijgen en dus relaxed te blijven, en voor de oren heel langzaam te dalen, en heel veel te equalizen vooraleer het pijn doet!
Na een kleine vijf dagen v theorie en praktijk heb ik mijn diploma behaald! YaY!!! Weer iets onder de knie wat ik nooit had verwacht ooit te doen. Ik ben hier ook al verwend geworden door enkele zeer zeldzame dingen te zien: het 2cm grote zeepaardje, drie ghostpipefish,... en dan nog wat alle daagser dingen zoals octopus, turtles, rays,....
Wat ik vooral tof vond (bij het behalen v diploma), was dat je alles meteen in de zee doet, elke oefening doe je onder water langs de koralen en de vissen. Je zit dus niet in een zwembad te kloten!
Het duikcentrum http://www.lumbalumba.com/ is v een nederlands koppel v middelbare leeftijd en waren echt heel vriendelijke, mensen. Ook onze instructeur (engelsman) was ne grappige kerel die zijn bedrijf in engeland zes jaar geleden heeft opgegeven en gewoonweg de wereld wou rondduiken, dmv een centje te verdienen als duikinstructeur. LumbaLumba is ook getroffen geweest door de tsunami en de eigenaars hebben het maar net overleefd. Er waren zelfs nog een paar aan het duiken tijdens de tsunami en die hebben het gelukkig ook overleefd :)
Je hebt hier ook niet de enorme drukte v vb 'the great barrier reef' of Thailand waar er naar het schijnt een eiland is waar er ondertss meer duikers als vissen zijn. Enkel in het weekend is het hier wat drukker omdat dan de ngo'ers vrij hebben...
Op het eiland wonen er ook zeer aggressieve aapjes, hier is er natuurlijk een filmpje van :)
Wanneer je met de boot langs het eiland vaarde kwam je nogal dikwijls grote 'flying dogs' tegen, dat het eiland een apart, prehistorisch gevoel gaf.
Helaas zit ik weer met de tijdsdruk en was het na een week al tijd om te vertrekken :(
Terug naar Medan en van daaruit het vliegtuig naar 'Kuala Lumpur' want het was even duur als de boot en de bus....
Op naar 'Malaysia'!!!!